Cajon, oturularak çalınan ve ön yüzeyine vurulan bir kutu davuldur. Yaygınlığının nedeni, tek bir çalgıyla iki temel ses üretebilmesidir.
Üst köşelere yakın vuruş ince ve keskin bir ses verir; bu, trampet benzeri bir işlev görür. Orta bölgeye yakın vuruş pes ve dolgun duyulur ve bas davul işlevini üstlenir. Bu iki bölge, birçok popüler ritmin taşınmasına yeter.
Ön yüzeyin arkasındaki teller ya da zincirler vuruşa bir cızırtı ekler. Bu ekin miktarı tellerin yüzeye yakınlığıyla ayarlanır; tamamen kaldırıldığında çalgı daha temiz ve pes bir karakter kazanır.
Oturuş belirleyicidir. Gövdeyi bacaklarla fazla sıkmak titreşimi kısıtlar ve sesi boğar; hafif öne eğilmiş, gövdeyi serbest bırakan bir oturuş tercih edilir.
Elin biçimi de tınıyı değiştirir: düz avuç geniş ve pes, toplanmış parmaklar dar ve keskin bir ses verir.
Ayak topuğu ya da yan yüzeyler kullanılarak ek sesler de üretilebilir.
Cajon ev çalışması için de uygundur; ses düzeyi elle denetlenebilir.
Derslerimizde cajon teknikleri bölge ve el biçimi üzerinden çalışılır.