Conga ve bongo gibi el davullarında teknik, belirli sayıda adlandırılmış vuruştan oluşur ve kalıplar bu vuruşların sırasıyla aktarılır.
Açık ton, parmakların deriye kenara yakın inip hemen kalkmasıyla oluşur; çalgının ana sesidir ve net bir yükseklik taşır.
Kapalı ton, parmaklar deride bırakılarak yapılır; ses kısa kesilir ve kalıba nokta koyar.
Avuç ve parmak vuruşları, dolgu işlevi görür. Avuç pes ve yayılmış, parmaklar hafif ve dar bir ses verir; bu ikisi dönüşümlü kullanılarak akıcılık sağlanır.
Tokat vuruşu keskin ve tizdir; kalıbın en belirgin vurgularını taşır ve doğru yapılması en çok zaman alan vuruştur.
Bas vuruşu, avucun merkeze düz inmesiyle oluşur ve pes bölgeyi taşır.
Birden fazla davul kullanıldığında her gövde ayrı bir akorda getirilir ve kalıplar gövdeler arasında dağıtılır.
Bu çalgılarda el sağlığı ayrıca önemlidir; tokat vuruşu yanlış yapıldığında avuç kenarında zorlanma oluşur.
Derslerimizde el davulu teknikleri adlandırılmış vuruşlar üzerinden öğretilir.