Latin kökenli ritimlerde tek bir çalgının çaldığı kalıp, dokunun yalnız bir parçasıdır; anlam katmanların birleşmesiyle oluşur.
Merkezde, parçanın zaman düzenini belirleyen bir referans kalıp bulunur. Diğer bütün katmanlar bu kalıba göre yerleşir.
El davulları genellikle iki işlevi paylaşır: biri sürekli bir nabız taşır, diğeri boşlukları doldurur ve vurgular koyar.
Metal çalgılar tiz katmanı taşır ve dokunun en kolay duyulan bölümüdür; bu nedenle zamanlamaları en çok dikkat isteyen katmandır.
Sallamalı çalgılar sürekli bir doku örer; kararlı olmaları beklenir.
Çalışma sırası tek tek katmanlarla başlar. Her katman ayrı ayrı oturduktan sonra ikişerli, ardından tümü birlikte çalışılır. Doğrudan birleştirmeye gidildiğinde hangi katmanın kaydığı bulunamaz.
Tempo bu dağarda esnetilmez; kararlılık dokunun temel gereğidir.
Kalıpların adları ve kullanıldığı biçimler bölgeden bölgeye değişir; dinleme bu farkları gösterir.
Derslerimizde latin dağarı katman katman çalışılır.