Türk müziği geleneğinde usuller, belirli sayıda vuruşun belirli ağırlıklarla dizilmesinden oluşur ve her usulün kendi adı vardır.
Usuller küçük ve büyük olarak ayrılır. Küçük usuller az sayıda vuruştan oluşur ve şarkı dağarında sıkça kullanılır. Büyük usuller çok daha uzundur ve genellikle enstrümantal biçimlerde bulunur.
Usul öğrenimi söyleyerek başlar. Her vuruş türü için bir hece kullanılır; usul önce ağızdan söylenir, sonra dizlere vurulur, en sonda çalgıya aktarılır.
Aksak usuller bu gelenekte yaygındır. Birimler iki ve üçlü gruplar hâlinde dizilir; bu dizilişin korunması usulün kimliğidir.
Çalgı ailesinde darbuka, bendir, def, kudüm ve davul bulunur. Her biri farklı bir tınıda olduğu için aynı usul farklı çalgılarda farklı bir karakter kazanır.
Serbest bölümlerde usul yoktur; bu bölümlerde perküsyon ya susar ya da ezgiyi izler.
Süslemeler usulün parçasıdır ve yazıya tam geçmez; dinleyerek öğrenilir.
Derslerimizde usul çalışması söyleyerek öğrenme yöntemiyle yürütülür.