Darbukada kullanılan kalıpların neredeyse tamamı, üç temel sesin farklı sıralarla dizilmesinden oluşur.
Birincisi pes ve tok olan merkez vuruşudur. El, derinin ortasına düz bir biçimde iner ve hemen kalkar; bırakılırsa ses kesilir. Bu ses kalıbın ağırlık noktalarını taşır.
İkincisi ince ve keskin olan kenar vuruşudur. Parmaklar deriye kenara yakın iner; ses kısa ve nettir. Kalıpların hareketini bu ses kurar.
Üçüncüsü hafif dolgu vuruşlarıdır. Parmak uçlarıyla yapılan, neredeyse duyulmayan bu vuruşlar kalıba akıcılık verir; yokluklarında kalıp doğru ama sert duyulur.
Bu üç sesin temizliği, kalıpların hızından önce gelir. Öğrenci hızlanmadan önce her üç sesi tek başına ve düzenli olarak üretebilmelidir.
El pozisyonu da belirleyicidir. Bilek serbest, parmaklar gevşek ve kol ağırlığı bırakılmış durumdadır; kasılmış bir el hem yorulur hem hızlanamaz.
Çalgının konumu da sesi etkiler: gövde ağzı kapatıldığında pes ses boğulur.
Derslerimizde darbuka tekniği bu üç ses üzerinden kurulur.